رتوریک

مشکل این جاست که "کالا" و "عرضه شدنی ها" این بار به خاطر شرایط حاصل از انقلاب نایاب و کم هستند. این جاست که می بینیم مردمان و مسوولین کشور های ایدئولوژیک به مراتب فزون خواه تر و حریص تر به حطام دنیا هستند و رقابتی بس خشن تر و غیر اخلاقی تر برای کسب سود و لذت بیشتر در مقایسه با کشور های سرمایه داری، در آن ها جریان دارد.

وضعیت اقتصادی جامعه ی انقلابی را استادم مرتضی مردیها در کتاب "مبانی نقد نظریه ی سیاسی" به مراتب گویاتر از من توضیح داده است و علاقه مندان را به آن کتاب فوق العاده ارجاع می دهم. در این  جا باید نکته ای دیگر را علاوه بر موارد فوق گوشزد نمایم.

...ذکر نمونه های فراوانی از این دست باعث ملال میشود و اظهار واضحات است. قصدم یادآوری این نکته است که سرمنشاء بنیادین چنین مشکلاتی به خصوص در سال های اخیر سیاست های بلند پروازانه ی کشور در حوزه ی سیاست خارجی و در نتیجه بدبینی بین المللی به ایران بوده است. مثلاً در زمینه ی خودروسازی، بسیاری از کشور های صاحب نام و شرکت های برترِ دنیا حاضر به همکاری با ایران نیستند و کشور مثلاً مجبور است بنجل ترین اجناس دهه ی هشتاد شرکت دست دومی چون پژوی فرانسه را تولید نماید. جالب آن که هنوز که هنوز است ایران خودرو با آب و تاب صحبت از پژوی 405 با مشخصات جدید می کند

هر آن شناخت ناظر بر "همه چيز"، ريشه در مرگ دارد؛ ريشه در هراس از مرگ. فلسفه به خود جرات مي دهد تا با محروم كردن چيزهاي زميني از زهر هولناك و نسيم مشمئز كننده "هادس"Hades، خود را از شر اين هراس، خلاص كند. همه آنچه فناپذير است، زير سايه همين هراس از مرگ مي زيد؛ هر زايش جديد، بر اين هراس مي افزايد، چراكه هر زايش جديد، آنچه فناپذير است را فزوني مي بخشد. زهدان نستوه زمين، بي وقفه به هر آنچه جديد است هستي مي بخشد؛[زين پس] هر يك با مرگ پيوند مي يابد؛ هر يك با ترس و لرز، منتظراست تا موعد سفرش به تاريكي، فرا رسد. اما فلسفه منكر اين ترس هاي زمين است. فلسفه خود را از مغاكي كه در هر قدم زير پاي ما دهان گشوده است، مبرا مي داند.

اگر هم قرار بر مذاکره با اسراییل است، چنین مذاکره ای باید "مسلح" باشد، چه تجربه ی سالیان دراز فلسطینیان نشان داده است که معلوم نیست در مواجهه با صهیونستها از اتاق مذاکره زنده خارج شوید...

یک دفعه این سوال در ذهنم ایجاد شد، اگر من به هر دلیلی مطلع شوم که اگر حداکثر شش ماه زنده هستم، زندگیم را چکار خواهم کرد؟ و زمان باقیمانده را چگونه خواهم گذارند؟ خوب برایم سوال جذابی آمد! بنظراتان اهمیت این سوال چیست؟

هر انسانی در هر آنی از آنات زندگی در یکی از این مراحل که شامل مرحله زیبایی شناختی، اخلاقی، و دینی است؛ به سر می‌برد.. ممکن است انسان در تمام طول عمر خود در یکی از این مراحل زندگی کند و به مرحله بعدی راه نیابد و شاید هم به مرحله دوم و سوم برسد؛... در مرحله اول که از  آن به مرحله زیبایی شناختی (علم الجمالی) و تذّوقی ،یا بقول دوست عزیزی عشقهای متوسط و متکثر تعبیر می‌شود، تمام زندگی انسان تحت سیطره و شمول اصل لذت است. اصل لذت حاکم بر زندگی انسان است. انسانی که در این مرحله به سر می‌برد هدفی جز التذاذ ندارد و در هر آنچه که می‌نگرد از جماد تا نبات و حیوان و حتی خدا، تنها در پی التذاذ و بهره جویی بیشتر است. همواره به دنبال این است که چگونه می‌تواند امری را که لذت بخش است به لذت بخشی وا دارد. دغدغه انسان لذت جو این است که چه لذتی از موجودات به صورت بالقوه نصیب او می‌شود و چگونه می‌تواند این لذت بالقوه را فعلیت بخشد و موجودات را به لذت بخشی بیشتر به خود برانگیزاند؟

اولین آشنایی ایرانیان با مفاهیم و نهادهای سیاسی مدرن از خلال سفرنامه‌های ایرانیانی شکل می‌گیرد،که بعضاً به دلیل ماموریتهای تجاری و دیپلماتیک گذارشان به فرنگستان می‌افتاد و در این میان به نگارش دیده‌ها و شنیده‌های خود در قالب سفرنامه‌ها بر‌می‌آیند.

فرض کنید در یونان باستان زندگی می کنید و به قول امروزی ها در محله ای اعیان نشین هستید. هرهفته یا 10 روز یکبار حوله و لباس های تمیز تان را به دست می گیرید و خوشحال و خندان به سر محله می روید تا در حمام عمومی محله که سنای شهر آن را برایتان ساخته است به حمّام بروید و خوشحال و شاداب و تمیز به فعالیت بپردازید.

یاشار جیرانی

تروریسم حیوانیت نیست. کدام حیوانی چنین می کند؟ بل انسانیت است منتها در پست ترین تجلی آن. تروریسم "تراژدی" انسان بودن است در عصر حقوق بشر. تروریسم یعنی:

دو واقعيت اصلي و اساسي به فلسفه سياسي در اسلام شكل بخشيده است. نخست وحي نازل شده بر پيامبر اسلام (ص) و ديگر جاي خالي كتاب  "سياست" ارسطو در ميان متون ترجمه شده از يوناني و سرياني به عربي در بغداد قرن نهم ميلادي. البته وحي براي خود اسلام اساسي تر است.

بزرگترين، مهمترين، وبلكه يگانه رنج آدميان اينست كه روابط و مناسبات انساني؛ يعني متناسب شان و كرامت ذاتا انساني نيست. روابط و مناسبات مربوط به قدرت سياسي ساختار وجودي انسان را، كه، در اصل، ساختاري الاهي و روحاني و قدسي است، پاس نميدارند. از اين رو، اين روابط و مناسبات هم موجب تنزل اخلاقي انساني ميشوند و هم آسيب روانشناختي به آدميان وارد مياورند.

الف. اشکذری

 معمولا وقتی رفتار آقای کروبی را نقد می‌کنم با این پرسش مواجه می‌شوم که اگر کروبی بماند و قالیباف و احمدی‌نژاد کدام را انتخاب می‌کنی؟ البته این سوال استفهام انکاری است و مقصود این است که در نهایت اگر گزینه‌ها ارجح‌تر در عرصه نباشند مجبوریم کروبی را انتخاب کنیم. اما من الان در این یادداشت می‌خواهم بررسی کنم در چنین وضعیتی باید چه کار کرد؟

جمع، فرد، دوستی، خود نگری و..  اینها کلیدواژه‌هایی هستند که قرار است این یادداشت را با آنها بسازم. اما می‌دانید، مانده‌ام که چگونه بنا کنم که همه بتوانند وارد آن شوند. مدتی است که بحثی بین "ما" در جریان است که چگونه بنویسیم. بگذریم که این "وسواس" باعث شده است که اساسا "دوستانمان" کمتر بنویسند. پرسش این است که به تجربه‌های شخصی آمیخته کنیم یا از آن بپیراییم؟ ساده و روان بنویسیم یا دقیق و فنی؟ خوب این اختلاف نظر باعث شد که یکی از "اعضا"ی "جمع" دیگر در جمع نویسندگان وبلاگ نباشد.